Θα μιλάμε για κεφάλαια που αποκτούν ζωή και μετατρέποντας τους τύπους σε ουσία, μας βγάζουν από τα προσωπικά μας καταφύγια και περνάμε στο «εμείς».

Posts tagged ‘ΑΠΟΨΕΙΣ’

τα τζιβαέρια ….

«Το τζιβαερικό πάνω απ όλα. Αν το χάσουμε χαθήκαμε για πάντα».

Γιάννης Μακρυγιάννης

Χωρίς να το καταλάβουμε, χωρίς να το σκεφτούμε, αρχίσαμε τα ιερά και τα όσια να τα εκχωρούμε. Κλειστήκαμε στον εαυτό μας και προσπαθούμε να αποδείξουμε ότι αξίζουμε έχοντας μόνον τα υλικά αγαθά. Αντικαταστήσαμε τα τζιβαέρια μας τις αξίες και τα πρότυπα μας με χυδαιολογίες και φτηνά πρόστυχα θεάματα. Άλλοτε το τζιβαέρι μας οδηγούσε προς τα πάνω, προς το καλό. Σήμερα το κακό ανταμείβεται και το καλό αγνοείται ή παραμερίζεται. Όλοι ίσοι προς τα κάτω. Η τηλεόραση μας παρουσιάζει περισσότερο τους εγκληματίες, τις πόρνες, τους ανώμαλους και ό,τι άλλο φανταστείτε. Κι΄εμείς ντρεπόμαστε να μιλήσουμε στα παιδιά μας για Θεό, για πατρίδα, για παράδοση. Όλοι περιμένουμε ότι το τζιβαέρι μας κάποιος άλλος θα το σώσει. Αρκεί εμείς να κλεινόμαστε στο καβούκι μας και να απολαμβάνουμε το υπνωτικό στο καναπέ μας βλέποντας, μόνον, τηλεόραση, με όλα εκείνα τα κατακάθια που μας παρουσιάζει. Έτσι σιγά – σιγά κατεβαίνουμε στου κακού τη σκάλα. Με το δικό μας θέλημα παραχωρήσαμε τα τζιβαέρια μας και γίναμε αποδέχτες κάθε ξένου.
Το ξέρω. Έρχεται αμέσως στο στόμα σας η φράση: Εγώ φταίω; Εγώ δεν πείραξα κανένα. Ας πάνε αυτοί που φταίνε να σώσουν την κατάσταση. Έτσι βρήκαμε το άλλοθι μας. Όλοι οι άλλοι φταίνε εκτός από μας.
Με τέτοιες δικαιολογίες προσπαθούμε να καθησυχάσουμε τη συνείδησή μας που ήδη έχει αρχίσει να επαναστατεί. Αν κάπου εμείς βολευτήκαμε, αυτό δεν σημαίνει ότι βολεύτηκαν και τα παιδιά μας. Ο κίνδυνος καραδοκεί έξω από την πόρτα μας. Σήμερα το παιδί το δικό μου, αύριο το δικό σου θα τραβήξουν το δρόμο των ναρκωτικών και της συμφοράς χωρίς πρότυπα και αξίες δεν στέκεται καμία κοινωνία. Πάει κατά διαόλου, θα είναι αργά όταν ο κίνδυνος κτυπήσει πια την πόρτα μας. Πιάσαμε ήδη πάτο. Ήρθε η ώρα της ανάδυσης. Πρέπει να ξαναβρούμε τα τζιβαέρια μας. Το θέμα μας αφορά όλους.
Κοινωνία χωρίς τζιβαέρια δεν στέκεται. Αν τα χάσουμε χαθήκαμε για πάντα. Ας προσπαθήσουμε να έρθουμε και πάλι στην επιφάνεια. Να αναπνεύσουμε, πριν πνιγούμε.

ΥΓ:Τζιβαέρια=ιερά και όσια

Advertisements

Βαριεστημένοι, αλλά βολεμένοι

Δεν είναι τα βιβλία και η ύλη. Είναι ο τρόπος που γίνεται εδώ και χρόνια η διδασκαλία στο σχολείο. Κακά τα ψέματα, με ελάχιστες εξαιρέσεις, η πλειονότητα των δημόσιων καθηγητών, βαριεστημένοι και βολεμένοι στη μονιμότητά τους, ουδόλως ενδιαφέρονται να προκαλέσουν το ενδιαφέρον των μαθητών τους. Ελλείψει οποιουδήποτε κινήτρου, ελέγχου, αλλά και αξιολόγησης δεν δίνουν άλλωστε λογαριασμό σε κανέναν. «Οποιος θέλει ας μάθει, όποιος δεν θέλει, στα φροντιστήρια» σκέφτονται και μπαινοβγαίνουν ασκόπως και ακόπως στις τάξεις τους, με τους μαθητές τους να μετρούν ανάποδα τα λεπτά «διδασκαλίας» σαν να προσμένουν το τέλος του μαρτυρίου τους.

Αυτή είναι η εικόνα των απαξιωμένων δημόσιων σχολείων, χρόνια τώρα. Για να αλλάξει δεν αρκούν οι υποσχέσεις για νέα βιβλία, νέα προγράμματα, περικοπές της ύλης και άλλα μεγαλεπήβολα που έχουμε ξανακούσει. Για να αποκτήσει νόημα και περιεχόμενο το δημόσιο σχολείο χρειάζεται πρωτίστως να αλλάξουν νοοτροπία οι εκπαιδευτικοί. Ελεγχος, αξιολόγηση και κίνητρα χρειάζονται. Ας το καταλάβουν και οι ιθύνοντες που στέλνουν -όχι τυχαία- τα παιδιά τους στα ιδιωτικά σχολεία.

Σίγουρα όλοι δεν επιδεικνύουν ταυτόσημο εργασιακό ήθος.  Ισως όμως οι συνδικαλιστές θα πρέπει να ακούσουν το συλλογικό ασυνείδητο για την εικόνα του καθηγητή του δημοσίου σχολείου. Μερικοί το στηρίζουν με τις πλάτες τους. Άλλοι επιλέγουν να πουλάνε τα θέματα εξετάσεων ή να ξεπουλάνε τον εαυτό τους στα ιδιαίτερα. Άλλοι πάλι ξενυχτάνε υφαίνοντας ιστούς στο διαδίκτυο, γράφουν βιβλία, στήνουν projects συχνά σε βάρος του προσωπικού τους χρόνου. Δεν μετριέται αυτό με μόρια αξιολόγησης. Λυπάμαι, αν δεν το καταλάβατε αλλά δεν το κάνουν για να τους επαινέσουν, ούτε για να γίνουν στελέχη της εκπαίδευσης. Αρκεί το χαμόγελο του μαθητή όταν τον συναντάς μετά από χρόνια.

Μα τη ρετσινιά του βολεμένου δύσκολα τη γλιτώνουμε…

Στο τελευταίο σκαλί…

Ο Στάθης στην Ελευθεροτυπία:

Θυμίζει αυτόν τον καιρό η χώρα μας ανησυχητικά την Ελλάδα του 1897.

Διεφθαρμένη στη διοίκηση, καταχρεωμένη, με σχολεία αδύναμα που παράγουν στον γ’ βαθμό κυρίως νεοταξίτικη σκέψη και συμπεριφορά, με ανύπαρκτη επιστημονική έρευνα (πλην Λακεδαιμονίων), με μια ακαδημαϊκή κοινότητα στην οποίαν πρυτανεύουν μέτριοι και χρηματοδοτούμενοι, με τους πιτσιρικάδες (τα προσόντα τους, την τέχνη τους και τις δυνατότητές τους) στη γωνία, χωρίς στρατηγική για τη θέση της χώρας στον κόσμο, με την παραγωγικότητά μας να μαραίνεται (ή και να τιμωρείται), με ένα «πολιτικό προσωπικό» δεύτερης διαλογής κι άλλα πολλά κακά δαιμόνια

η χώρα έχει φθάσει στο τελευταίο το σκαλί.

Αρέσει σε %d bloggers: